13 listopada obchodzony jest Dzień Placków Ziemniaczanych. W Poznaniu potrawa ta znana jest jako plyndze, a tradycyjny sposób jej podawania to wersja na słodko, ze śmietaną i cukrem. Danie, ze względu na swoje znaczenie w regionie, zostało wpisane na Listę Produktów Tradycyjnych.

Nazwa „plyndze” wywodzi się z gwary poznańskiej i określa placki ziemniaczane, nazywane także plendzami lub plindzami. Słowo to jest obecne w lokalnych powiedzeniach, takich jak „Leżeć jak plyndz na patelni” czy gwarowa wersja powiedzenia „masz babo placek”, czyli „masz babo plyndz”. Ziemniaki, czyli pyry, od XIX i XX wieku stanowiły podstawę jadłospisu w Wielkopolsce. Oprócz plyndzy przygotowywano z nich również pyzy, szare kluski, szagówki oraz pyry z gzikiem.

Tradycyjne plyndze przygotowuje się z prostych i niedrogich składników. Podstawą są surowe, starte ziemniaki, do których dodaje się jajko, mąkę i sól. Gotową masę smaży się na rozgrzanym tłuszczu z obu stron, aż placki uzyskają złoty kolor. Powinny być chrupiące na zewnątrz i miękkie w środku. Najlepiej smakują podane bezpośrednio po przygotowaniu. W Poznaniu najpopularniejsza jest wersja na słodko, ze śmietaną i cukrem, samym cukrem lub konfiturą, ale można je jeść także w wersji wytrawnej, posolone.

Potrawa ma także swoje lokalne odsłony. W niektórych częściach Wielkopolski do masy ziemniaczanej dodaje się przesmażoną cebulę. Z kolei w dawnych powiatach należących do zaboru rosyjskiego przygotowywano je z cebulą duszoną na smalcu. Poznańskie plyndze zostały wpisane na Listę Produktów Tradycyjnych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi 17 grudnia 2009 roku. Znalazły się tam w kategorii gotowych dań i potraw z województwa wielkopolskiego.