Stanisław Barańczak, poeta i tłumacz, w swojej twórczości łączył formalne wyrafinowanie z polityczną bezpośredniością i demaskował PRL-owską nowomowę. Zaangażował się w działalność opozycyjną, m.in. w Komitecie Obrony Robotników. W Poznaniu, z którym był silnie związany, pamiętany jest również przez pryzmat osobistych relacji z przyjaciółmi i współpracownikami.

Do zasług Stanisława Barańczaka zalicza się demaskowanie we wczesnych wierszach PRL-owskiej nowomowy, udział w tworzeniu niezależnego czasopisma literackiego „Zapis” oraz ogromną pracę tłumaczeniową. Przełożył on na polski niemal wszystkie dzieła Szekspira, a na angielski między innymi „Treny” Jana Kochanowskiego i wiersze Wisławy Szymborskiej. W Poznaniu poeta był silnie związany z Uniwersytetem Adama Mickiewicza, na którym studiował i pracował, a także z Teatrem Ósmego Dnia. W mieście wciąż mieszkają jego przyjaciele i współpracownicy oraz siostra, autorka Małgorzata Musierowicz. Zaangażowanie w działalność opozycyjną, które rozpoczął w 1976 roku od przystąpienia do Komitetu Obrony Robotników, miało poważne konsekwencje. Po udziale w głodówce w Kościele św. Marcina w Warszawie w maju 1977 roku, w lipcu tego samego roku został wyrzucony z pracy na UAM i objęty zakazem publikacji. Przez następne trzy lata drukował pod licznymi pseudonimami, takimi jak Hieronim Bryłka, Paweł Ustrzykowski, S.B. czy Tomasz Niewierny. Jego twórczość poetycka, łącząca zaangażowanie społeczne z wirtuozerią formy, została przybliżona na przykładzie tomów „Ja wiem, że to niesłuszne” z 1977 roku oraz „Tryptyk z betonu, zmęczenia i śniegu” z 1980 roku.