Premiera opery „Sztuka wojny” w reżyserii i choreografii Tobiasza Sebastiana Berga odbędzie się 20.11 o g. 19 w Teatrze Wielkim. Spektakl jest efektem warsztatów z młodzieżą, która miała wpływ na każdy jego element. Zgodnie z zamysłem reżysera, po przedstawieniu nie będzie braw ani ukłonów.

Twórcy opery, zastanawiając się nad pominiętymi grupami w dyskusji o wojnie, uznali, że jest nią młodzież. Przed rozpoczęciem prac nad spektaklem zorganizowano warsztaty dla uczniów i uczennic, które dostarczyły materiału do opery i wyposażyły młodzież w narzędzia do rozumienia obecnej sytuacji politycznej. Jak wskazują autorzy, projekt stawia na użyteczność społeczną instytucji kultury, a proces jest ważniejszy od efektu.

Podczas warsztatów zadano młodym pytanie, dlaczego nie lubią opery. W odpowiedzi twórcy stworzyli spektakl współczesny i sensoryczny. Obok orkiestry kameralnej w warstwie muzycznej pojawiła się kompozycja elektroniczna, a fotele operowe zamieniono na ławki. Młodzi mieli wpływ na każdy element opery, a po zakończeniu warsztatów zostali zaproszeni na próby w roli konsultantów młodzieżowych.

Spektakl przedstawia temat wojny za pomocą metafory sztuki. Oprawca wojenny występuje jako Artysta, wojna jako Kuratorka, a miejscem akcji jest galeria sztuki przypominająca namiot wojskowy. Kształt dzieła jest też wynikiem wniosku młodych, że wojna, aby być atrakcyjną dla mężczyzn, musi być kobietą. W operze została ona przedstawiona jako torreador, który walczy z bykiem, czyli oprawcą wojennym.

Dzieło podzielono na dwie części: polityczną, rozgrywającą się w namiocie z udziałem solistów i orkiestry kameralnej, oraz społeczną, z udziałem chóru dziecięcego i muzyki elektronicznej. W spektaklu występuje Dziecięcy Chór Operowy Teatru Wielkiego, symbolizujący głos społeczeństwa. Reżyser za kluczową i najbardziej wstrząsającą scenę uważa uśmiercenie chóru. Autorem libretta jest Beniamin Bukowski.

Ostatnie słowa w operze należą do solistki starszego pokolenia wcielającej się w rolę Matki. Śpiewając kołysankę, ma ona pożegnać zmarłych i przepowiedzieć powtarzalność cyklu wojennego. Jak wyjaśnia reżyser, celem nie jest stawianie ostatecznych tez, lecz skłonienie publiczności do refleksji.