Na Scenie Roboczej można zobaczyć spektakl „Czerwony Piotruś. Czy małpa uratuje świat?”, przygotowany przez kolektyw House of Cropp we współpracy z VUJO. Przedstawienie łączy nawiązania do opowiadania Franza Kafki z praktyką drag kingów, by przyjrzeć się mechanizmom władzy i pracy korporacyjnej. Kolejny pokaz odbędzie się 14.11 o godzinie 19.

Twórcy spektaklu wychodzą z założenia, że życie społeczne to nieustanne odgrywanie ról, także tych związanych z płcią. W przedstawieniu przyglądają się szczególnie męskości, która bywa kojarzona z siłą, sprawczością i dominacją. Te konwencje, podobnie jak w estetyce drag, zostają przerysowane, aby ujawnić ich umowność. Kontekstem dla tych rozważań jest praca korporacyjna, postrzegana jako przestrzeń opresji, z kultem produktywności i pozorną wspólnotowością. Artyści, czyli cztery drag kingowskie persony: Marian Elektryk, Evan Berliner, Zenon Cierpiętnicki oraz VUJO, proponują symboliczną „deewolucję”, czyli uwolnienie się od cywilizacyjnych zobowiązań poprzez powrót do małpiej natury.

Inspiracją dla spektaklu jest opowiadanie Franza Kafki „Sprawozdanie dla Akademii” z 1917 roku. Jego bohater, małpa Czerwony Piotruś, uczy się ludzkich zachowań, by wyjść z niewoli. Twórcy przedstawienia zestawiają tę historię z praktyką drag kingów, gdzie „małpowanie” nie służy podporządkowaniu, lecz zakwestionowaniu norm. Performerzy nie odtwarzają jednak realistycznie zwierząt. Na scenie noszą fantazyjne kostiumy autorstwa Jakuba Kostewicza i Marka Grzegorskiego oraz efektowne makijaże, tworząc hybrydowe postaci, łączące cechy ludzi i zwierząt ze sztucznością estetyki drag. Rodzi to niejednoznaczność, czy widz ogląda małpy udające ludzi, czy ludzi odgrywających małpy.

Akcja rozgrywa się w korporacji „spółka zoo”, gdzie pojawia się Chat Makro Banana, a firma organizuje pracownikom ćwiczenia relaksacyjne, po których muszą szybko wracać do pracy. W biurze jest też miejsce dla małpy „prankstera”, której żarty, pozornie wymierzone we wszystkich, w rzeczywistości utrwalają hierarchię. Recenzent Piotr Dobrowolski zauważa jednak, że nie wszystkie pomysły w spektaklu mają równy potencjał krytyczny. Jako przykład podaje scenę, w której zmęczona małpa po powrocie do domu zamiast piwa otrzymuje od żony schłodzonego banana, co jest prostą zamianą rekwizytów.

Według recenzji, przedstawieniu brakuje linearnej fabuły i rozwoju akcji. Poszczególne sceny łączą luźne skojarzenia, nie prowadząc do konfliktu czy kulminacji. Choć cztery występujące osoby reprezentują wyraziste persony, nie tworzą postaci, których losy budziłyby zainteresowanie. Pomimo atrakcyjnej formy, na którą składają się kostiumy, piosenki i humor, spektakl cierpi na dramaturgiczną powtarzalność. W ocenie autora recenzji twórcy trafnie rozpoznają konwencjonalność ról społecznych, ale poprzestają na jej demonstrowaniu, a zapowiadana „deewolucja” pozostaje jedynie deklaracją.