Marian Golka opowiada o swojej książce „Przenośne centrum świata. Przypadki podróżne”. Autor wyjaśnia, że dla niego osobistym centrum świata jest Puszczykowo, a także punkty w Wielkopolskim Parku Narodowym i rozlewiska nadwarciańskie w Rogalińskim Parku Krajobrazowym. Zbiór tekstów, porównywanych do migawek z podróży, powstawał na przestrzeni kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu lat.

Tytuł książki pojawił się późno, a początkowo brzmiał prościej: „Przypadki podróżne”. Autor przyznaje, że poszczególne teksty dopisywał przez wiele lat. Całość uzupełnia kilka esejów, a jeden z nich, „Przenośne Centrum Świata”, ostatecznie nadał tytuł całemu zbiorowi.

Marian Golka, zapytany o bycie czujnym obserwatorem w podróży, porównuje swoje teksty do fotografii. Wyjaśnia, że choć nie fotografuje za pomocą telefonu, to chodzenie z klasycznymi aparatami wyostrza jego oczy na spostrzeganie. Oglądanie zrobionych zdjęć pozwala mu podróżować w czasie. Jako socjolog i antropolog lubi obserwować zachowania ludzi, dlatego zamiast samochodem, podróżuje miejscowymi autobusami.

Autor odnosi się również do smaku w podróży, zarówno w sensie estetycznym, jak i dosłownym. Przyznaje, że nie jest miłośnikiem programów kulinarnych, ale na wyjazdach zawsze stara się odnaleźć lokalne specjały. Szuka ich w skromniejszych miejscach, a nie w drogich restauracjach. W rozmowie wspomina też o swojej fascynacji malarstwem Caravaggia, którą zawdzięcza lekturom Iwaszkiewicza.

Chociaż Golka ceni twórczość autorów piszących o podróżach, takich jak Paweł Muratow, Zbigniew Herbert czy Jarosław Iwaszkiewicz, podkreśla, że nie byli oni dla niego wzorem. Starał się stworzyć własną formę opowieści, która nie przypomina przewodnika ani typowego reportażu. Ceni wnikliwość, poezję w prozie i refleksję. Na koniec wspomina, że podróże były dla niego sposobem na „gojenie własnych zadr”, jednak nie rozwija tego wątku.