Po wizycie w Poznaniu Mirosława Hermaszewskiego, w mieście powstał program „Telewizja Młodych Kosmonautów”. Pierwszy odcinek wyemitowano 30 września 1978 roku, a audycja realizowana w domu kultury „Orbita” dała początek klubowi, który zrzeszał tysiące młodych pasjonatów kosmosu w całej Polsce. Działalność programu przerwano w 1981 roku wraz z wprowadzeniem stanu wojennego.

Impulsem do powstania programu był lot pierwszego Polaka w kosmos. Mirosław Hermaszewski wystartował 27 czerwca 1978 roku o godzinie 17.27 na pokładzie statku Sojuz 30 i spędził na orbicie osiem dni, okrążając Ziemię 126 razy. Po powrocie, 28 lipca, przybył do Poznania w towarzystwie radzieckiego kosmonauty Piotra Klimuka i kosmonauty rezerwowego Zenona Jankowskiego, który urodził się w Poznaniu. Po wylądowaniu na Ławicy o godzinie 9, goście odbyli paradny przejazd do pomnika Gagarina na ówczesnym osiedlu Wielkiego Października, w pobliżu Osiedla Kosmonautów i domu kultury „Orbita”.

Inicjatywa realizacji cyklicznej audycji wyszła od poznańskich dziennikarzy. W siedzibie ODK Orbita zbudowano „Centrum Kierowania Lotem” i makietę statku kosmicznego, a pomysł uzyskał wsparcie Poznańskiej Spółdzielni Mieszkaniowej, Dowództwa Wojsk Lotniczych, Chorągwi Poznańskiej ZHP oraz Kuratorium Oświaty. Podczas wizyty kosmonautów zainaugurowano działalność „Klubu Młodych Kosmonautów”, a Mirosław Hermaszewski otrzymał legitymację z numerem 1. Autorami programu byli Wanda Konarzewska i Ryszard Badowski, a prowadzącymi Zdzisław Witt, Marek Nowakowski, Mirosław Kwieciński oraz Krzysztof Jaślar, posługujący się kryptonimami „Pierwszy”, „Drugi”, „Trzeci” i „Czwarty”.

Działania redakcji wspierało harcerskie czasopismo „Świat Młodych”, które publikowało materiały powiązane z audycjami. Młodych widzów zachęcano do formowania czteroosobowych załóg i wykonywania zadań, takich jak prowadzenie „Księgi załogi”. Warunkiem członkostwa były bardzo dobre oceny w szkole, co musiało być potwierdzone przez wychowawcę klasy. Wykonanie zadań załogi meldowały „Orbicie”, przesyłając informacje na kartkach pocztowych, za co obiecywano znaczki klubowe.

Zainteresowanie programem przekroczyło oczekiwania twórców. Już w listopadzie 1978 roku legitymacje otrzymało ponad cztery tysiące osób. Do stycznia 1980 roku do redakcji nadesłano ponad dwadzieścia tysięcy listów, a w tym samym roku klub liczył dwadzieścia tysięcy zarejestrowanych sympatyków zrzeszonych w około pięciu tysiącach załóg. Z czasem okazało się, że najliczniejszą grupę odbiorców stanowiły dzieci w wieku od 11 do 13 lat, głównie z mniejszych miast. Działalność programu i klubu wygasła po wprowadzeniu stanu wojennego.