Konwencja o prawach dziecka zobowiązuje do ochrony i realizacji praw najmłodszych, ale podkreśla także znaczenie roli rodziców. Zgodnie z jej art. 5, mają oni prawo i obowiązek ukierunkowywać dziecko oraz udzielać mu wskazówek w korzystaniu z praw. Poszanowanie dziecięcej samodzielności nie oznacza przy tym rezygnacji z rodzicielskiej odpowiedzialności.

Zgodnie z art. 12 Konwencji, dziecko ma prawo wyrażać własne poglądy w sprawach, które go dotyczą. Rolą rodzica jest stworzenie przestrzeni, w której może mówić otwarcie, bez obawy przed wyśmianiem. Opinię dziecka należy wysłuchać i nadać jej odpowiednią wagę, uwzględniając jego wiek oraz stopień dojrzałości. Nie oznacza to, że zdanie dziecka musi przesądzać o ostatecznej decyzji, ale rodzic powinien umieć wyjaśnić swoje stanowisko i pokazać, że opinia dziecka została potraktowana poważnie.

Dziecko potrzebuje zasad i granic, które dają mu poczucie bezpieczeństwa. Ważne jest jednak, by były one ustanawiane bez przemocy, strachu czy upokorzenia. Poszanowanie praw dziecka nie wyklucza stawiania wymagań, ale wyklucza traktowanie go przedmiotowo. Dziecko ma prawo do własnych emocji, pytań, a nawet sprzeciwu, a zadaniem rodzica jest nauczenie go, jak wyrażać niezadowolenie w sposób, który nikogo nie rani.

Prawo do rozwoju oznacza również możliwość podejmowania prób, popełniania błędów i uczenia się na własnych doświadczeniach. Rodzic nie musi wyręczać dziecka w każdej czynności ani usuwać wszystkich przeszkód. Wraz z dorastaniem dziecko potrzebuje też coraz większej przestrzeni dla siebie i poszanowania prywatności, także w świecie cyfrowym. Kontrola aktywności w sieci powinna iść w parze z rozmową i budowaniem zaufania. Dziecko ma też prawo rozwijać się we własnym tempie i wybierać własne zainteresowania.

Dziecko nie żyje wyłącznie po to, by stać się dorosłym: ma prawo do odpoczynku, zabawy, przyjaźni i czasu wolnego. Nie wszystkie zajęcia muszą być pożyteczne i prowadzić do sukcesu, ponieważ beztroska jest ważnym elementem rozwoju. Respektowanie praw dziecka to codzienna praktyka, która polega na towarzyszeniu mu w dorastaniu, stopniowym dawaniu samodzielności przy jednoczesnym zapewnieniu opieki i wsparcia.