Za przywiezienie do Włoch przysmaku „la polacca” odpowiadali Ułani Poznańscy z sił generała Władysława Andersa. Rogal wyróżnia się lukrową powłoką oraz nadzieniem z pasty migdałowej lub marcepanu. Jego receptura powstała z myślą o polskich żołnierzach stacjonujących w Ankonie.

Historia przysmaku sięga 1944 roku, kiedy siły generała Władysława Andersa wyzwoliły Ankonę i inne miejscowości w regionie Marche. Piekarze z wojskowego pieca przy Piazza Pertini, przygotowujący śniadania dla żołnierzy, zaczęli dekorować rogaliki lukrem, by dopasować się do upodobań Polaków. Z biegiem lat poszczególni cukiernicy dostosowywali recepturę do własnych preferencji.

Według znawcy kuchni Maurizia Gioacchiniego, „la polacca” jest zwykle większy niż klasyczne włoskie cornetto. O różnicach w strukturze wypieku opowiadał Francesco Foligni, właściciel zabytkowej cukierni przy Via Marsala. Zwrócił on uwagę, że włoska „Polka” ma bardziej zwartą, treściwą strukturę, podczas gdy klasyczny rogalik łatwo się kruszy.

W cukierni Saracinelli wypiek przygotowywany jest według tradycyjnej receptury. Do ciasta wykorzystuje się jajka, masło, cukier i naturalne aromaty. Po wyrobieniu dzieli się je na trzy części, a następnie za pomocą rękawa cukierniczego nakłada nadzienie migdałowe.

Po uformowaniu rogaliki trafiają do pieca. Gotowe wypieki pokrywa się polewą przygotowaną z ciemnego cukru, rumu i wody. Cały proces zajmuje kilka godzin.