Poznańskie rury, twarde i kruche ciastka o smaku miodu i karmelu, najłatwiej znaleźć jesienią. Pojawiają się na straganach, szczególnie w okolicach cmentarzy przed dniem Wszystkich Świętych, a także podczas wydarzeń plenerowych takich jak Jarmark Świętojański. Wypieki mają kształt płaskiego, wygiętego w łuk prostokąta lub kwadratu z falowanymi brzegami.

Podstawą wypieku jest ciasto przygotowane z mąki, cukru i miodu, a w niektórych recepturach wykorzystuje się również miód spadziowy lub karmel. Dokładne proporcje i sposób przygotowania pozostają jednak tajemnicą lokalnych twórców, a ogólnodostępne przepisy nie zawsze pozwalają na odtworzenie smaku słodyczy.

Dawniej ciastka te sprzedawano przede wszystkim podczas Zielonych Świątek oraz w oktawie Bożego Ciała. Charakterystycznym widokiem podczas lokalnych odpustów i uroczystości były wiklinowe kosze wyłożone białym płótnem, z których oferowano wypieki.

Istnieją dwie hipotezy dotyczące pochodzenia nazwy. Według jednej, gorące ciastka po wyjęciu z pieca zaginano wokół rur piecowych. Inna teoria odwołuje się do nazwy „trąby”, która miała być używana w okresie międzywojennym i z czasem ewoluowała w obecne określenie.

Z wypiekami związana jest również miejska legenda o Bożym Ciele. Głosi ona, że podczas procesji orkiestra grała tak głośno, że z dachów spadały dachówki. Zakonnice miały upamiętnić to zdarzenie, przygotowując ciastka przypominające kształtem uszkodzone pokrycie dachowe.

Poznańskie rury wpisują się w polski zwyczaj sprzedawania słodyczy w pobliżu cmentarzy w okresie Wszystkich Świętych. Podobne tradycje istnieją w innych miastach, gdzie znane są takie przysmaki jak krakowski „trupi miodek” czy warszawska „pańska skórka”.