W listopadzie odbędą się kolejne pokazy spektaklu „Martwy ojciec” w Republice Sztuki Tłusta Langusta. Przedstawienie w reżyserii Kuby Kaprala jest dramatycznym monologiem osoby straumatyzowanej przez doświadczenie alkoholizmu ojca. Spektakl opowiada o lęku, wstydzie i gniewie dorosłego dziecka alkoholika.

Spektakl będzie można zobaczyć w dniach 4 i 29 listopada o godzinie 18 oraz 20 w Republice Sztuki Tłusta Langusta. Przedstawienie odbywa się w kameralnej Sali Chudej Tłustej Langusty, gdzie nie ma tradycyjnego podziału na scenę i widownię. Widzowie są zapraszani do środka pojedynczo i siadają w różnych miejscach sali, a wykonawcy przemieszczają się między nimi.

Dramat autorstwa Kuby Kaprala to intymna relacja dorosłego mężczyzny, który doświadczył alkoholizmu ojca. Monolog został podzielony na troje wykonawców: Agatę Elsner, Marka Kościółka i Adama Machalicę. Dzięki temu osobista historia nabiera charakteru ponadjednostkowego, stając się opowieścią o doświadczeniu wspólnym dla wielu dorosłych dzieci alkoholików. Tekst ukazuje złożone i sprzeczne emocje, takie jak lęk, gniew, żal, wstyd, a także poczucie ulgi po śmierci rodzica, którego wpływ na życie bohatera pozostaje jednak wyraźny.

Za scenografię, stworzoną wspólnie z reżyserem, oraz kostiumy odpowiada duet PARABOSKA, czyli Justyna Paluszyńska i Grzegorz Raubo. Scenografię tworzą między innymi lampki choinkowe, budujące atmosferę pozornej domowej przytulności. Kostiumy, takie jak identyczne koszule mogące pełnić funkcję kaftanów bezpieczeństwa czy męskie podwiązki do skarpet noszone bez spodni, wprowadzają wieloznaczne skojarzenia. Emocjonalne napięcie spektaklu podkreśla wykonywana na żywo muzyka Macieja Rychłego, który wykorzystuje między innymi harmonijkę i dudy.

Siłą przedstawienia jest język, pełen metafor i gier słownych, jak „ocean wódy” zamieszkały przez „walenie z gwinta” czy „rybę piłę”. Tekst odnosi się do kultury, która często traktuje picie z pobłażliwością. W spektaklu ukazane są sceny przedstawiające lęk dziecka przed powrotem pijanego ojca do domu, a także wstyd związany z jego zachowaniem i przemocą wobec matki, na którą reaguje całe otoczenie. Monolog kierowany do zmarłego ojca wyraża również żal do matki, która nie odeszła od niego „po pierwszym biciu”.