Profesor Krzysztof Skubiszewski, urodzony w Poznaniu naukowiec, przez ponad cztery lata, od 1989 do 1993 roku, pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych. Jako szef dyplomacji w okresie transformacji ustrojowej wytyczył prozachodni kurs polskiej polityki, mimo że nigdy wcześniej nie był zawodowym politykiem.

Krzysztof Skubiszewski urodził się 8 października 1926 roku w Poznaniu. Jego ojciec, Ludwik, był profesorem na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego, a matka Aniela pochodziła z rodziny Leitgeberów. Naukę w Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego przerwał wybuch II wojny światowej, w wyniku której rodzinę wysiedlono do Generalnego Gubernatorstwa. Młody Krzysztof trafił do Warszawy, gdzie w latach 1940-1944 uczył się w konspiracyjnej szkole, a maturę uzyskał w 1945 roku w Białej Podlaskiej.

Po wojnie Skubiszewski wrócił do Poznania i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim, które ukończył w 1949 roku. Już rok później uzyskał tytuł doktora praw za dysertację „Warunki uzyskania członkostwa Organizacji Narodów Zjednoczonych”. Od 1949 roku był zatrudniony w Katedrze Prawa Międzynarodowego Publicznego. Odwilż polityczna w 1956 roku pozwoliła mu na zagraniczne stypendia, m.in. na Harvard Law School, gdzie w 1958 roku uzyskał tytuł Master of Laws. Pracę habilitacyjną obronił w 1960 roku, a w latach 1961-1963 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Prawa UAM.

W latach 1963-1964 kontynuował badania na Uniwersytecie Columbia. Mimo sukcesów, na tytuł profesorski w PRL czekał długo, gdyż decyzję o jego zablokowaniu podjął Sekretariat KW PZPR w Poznaniu 23 lipca 1968 roku. W 1969 roku próbowano wstrzymać druk jego monografii „Zachodnia granica Polski”. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1973 roku, a zwyczajnego w 1980 roku. Od 1973 roku aż do emerytury w 1996 roku pracował w Instytucie Nauk Prawnych PAN.

Krzysztof Skubiszewski nigdy nie należał do partii politycznej. W 1980 roku poparł NSZZ „Solidarność”. Tekę ministra spraw zagranicznych w rządzie Tadeusza Mazowieckiego objął w 1989 roku. W ciągu czterech lat doprowadził do podpisania traktatów z Niemcami w 1990 i 1991 roku, uczestniczył w rozwiązaniu Układu Warszawskiego i RWPG oraz doprowadził do wycofania wojsk sowieckich z Polski. Po odejściu z rządu pracował w sądownictwie międzynarodowym. Zmarł 8 lutego 2010 roku w Warszawie.