Teatr Muzyczny w Poznaniu zaprezentował musical „Pani Doubtfire” w reżyserii Łukasza Brzezińskiego. Spektakl jest sceniczną adaptacją historii o bezrobotnym aktorze, który po rozwodzie przebiera się za nianię, aby opiekować się trójką własnych dzieci. W recenzji opublikowanej po premierze z 12 września zwrócono uwagę na kreację Michała Kocurka w podwójnej roli.

Spektakl oparty jest na powieści Anne Fine z 1987 roku oraz filmie z 1993 roku z Robinem Williamsem. Historia opowiada o Danielu Hillardzie, bezrobotnym aktorze dubbingowym, którego żona Miranda decyduje się na rozwód z powodu jego nieodpowiedzialności. Kiedy Miranda, rozwijając karierę zawodową, poszukuje opiekunki do dzieci, Daniel postanawia działać. Kluczowym momentem jest przemiana bohatera w Euphegenię Doubtfire, zrealizowana przy pomocy jego brata Franka i jego męża Andre. Recenzent opisuje tę scenę jako jeden z bardziej efektownych numerów muzycznych i choreograficznych pierwszej części spektaklu. Podczas poszukiwania odpowiedniego wizerunku na scenie pojawiają się propozycje charakteryzacji inspirowane postaciami takimi jak Cher, Donna Summer, Grace Kelly, Margaret Thatcher czy Angela Merkel. Kostiumy do spektaklu przygotowała Katarzyna Zawal. W recenzji podkreślono rolę Michała Kocurka, który wciela się w postać Daniela i pani Doubtfire. Jego kreację określono jako brawurową, wszechstronną i sprawną aktorsko, wokalnie i choreograficznie. W obsadzie znaleźli się również m.in. Katarzyna Tapek lub Oksana Hamerska jako Miranda, Radosław Elis jako Frank oraz Anna Lasota, której występ w roli Pieśniarki Flamenco w scenie restauracyjnej został oceniony jako rewelacyjny. Zdaniem recenzenta wysoki poziom zaprezentował cały zespół, w tym dzieci. Według autora recenzji, Piotra Dobrowolskiego, pierwsza część przedstawienia jest mniej dynamiczna, a spektakl nabiera tempa po antrakcie. Druga część obfituje w komediowe sceny, w tym tę w restauracji, gdzie Daniel musi występować w obu rolach. Recenzent konkluduje, że spektakl nie jest tylko komedią omyłek, ale opowieścią o dojrzewaniu do odpowiedzialności. Choć historia może wydawać się nieco przestarzała, poznańska inscenizacja oferuje dobrą rozrywkę dzięki energii i lekkości nadanej przez wykonawców.