22 sierpnia przed budynkiem przy ul. Mickiewicza 7 odsłonięto kolejne Kamienie Pamięci, poświęcone siedmiu członkom rodzin Krasnokuckich i Ajlenberg. Mieszkali oni w tej kamienicy przed wybuchem wojny. Betonowe kostki z mosiężnymi tabliczkami upamiętniają indywidualne ofiary Holokaustu.

Kamienie Pamięci to betonowe kostki o wymiarach 96x96x100 mm z mosiężnymi tabliczkami, montowane w chodnikach przed ostatnimi miejscami zamieszkania ofiar Zagłady. Pomysłodawcą tej formy upamiętnienia, zwanej oryginalnie Stolpersteine, jest niemiecki artysta Gunter Demnig. W Polsce ich lokowanie inicjuje Stowarzyszenie Drugie Pokolenie „Potomkowie Ocalałych z Holokaustu”. Pierwsze takie kamienie w Poznaniu zamontowano w sierpniu 2025 roku przy ul. Wrocławskiej 14 dla Ester i Abrahama Waksztoków.

Nowe kamienie upamiętniają rodzinę Ajlenberg. Józef Ajlenberg prowadził sklep tekstylny przy ul. Wielkiej 124. Mieszkał przy Mickiewicza 7 z żoną Racą z domu Kroneneberg, dziećmi Lalą (ur. 1930) i Michałem (ur. 1936) oraz siostrą żony, Esterą Kronenberg. Po wybuchu wojny rodzina trafiła do getta w Warszawie. Raca i Michał zostali zamordowani w Treblince, a Józef i Estera w Majdanku. Przeżyła jedynie Lala, która po wojnie wyemigrowała do Izraela.

Upamiętniono również rodzinę Krasnokuckich. Matla i Izrael Krasnokuccy przyjechali do Poznania z Rosji. Mieli dwie córki urodzone w Poznaniu: Annę (ur. 1923) i Jankę (ur. 1926). Po wybuchu wojny trafili do getta w Łodzi. W sierpniu 1944 roku Izrael zmarł w szpitalu, a Matla z córkami zostały deportowane do Auschwitz, gdzie Matla zginęła. Siostry przeżyły obóz, a następnie Bergen-Belsen i obóz pracy w Plauen. Janka wyjechała do Izraela, a Anna wróciła do Polski.

W uroczystości odsłonięcia kamieni 22 sierpnia wzięli udział potomkowie ocalałych, a także Anna Gutkowska ze Stowarzyszenia Drugie Pokolenie i Alicja Kobus, przewodnicząca Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Poznaniu. Obecni byli też Maciej Krajewski i Zbigniew Pakuła. Po odsłonięciu kamieni uczestnicy siedem razy uderzyli w metalowe trójkąty. Dźwięk ma symbolicznie wypełnić pustkę po nieobecnych i przywrócić pamięć o nich.